[Google]

[empati]

Özgüven çocuğun kendisi hakkındaki olumlu inanç ve duygularıdır.

Örneğin:

Değerli ve kendine has özellikleri olan biri olduğu inancı,

Başkaları tarafından kabul edilme ve değer görme beklentisi,

Kendi kabiliyetleri konusunda iyimser duygular beslemek

sağlıklı bir özgüvenin işaretleridir.

Aşırı serbestlik özgüveni güçlendirmez
Anne-babaların çocuğun özgüvenini güçlendirmek düşüncesiyle fazlasıyla izin verici ve serbest bir tutum izledikleri sık görülen bir durumdur.

Oysa anne-babaların çocuklara uygun yapı ve sınırları sağlaması son derece önemlidir. Disiplin ve kuralların sağladığı dış yapı olmadan çocuklar kendi davranışlarını düzenlemeyi ve sosyal ortamlarda kendilerini yetkin hissetmeyi başaramazlar.

Anne-babalar ve diğer bakım verenler çocukların özgüvenini pekiştirmek için çeşitli tekniklere başvurabilirler.

Özgüveni pekiştiren sözler
Aşağıdaki cümleleri yeri geldikçe kullanmanız da çocuğunuzun özgüvenine önemli katkılar sağlayacaktır.

1- Seninle gurur duyuyorum.

2- Gerçekten çok çalıştın (spesifik olarak hangi konuda çok çalıştığını ve nasıl çalıştığını belirtin).

3- Herkes hata yapabilir.

4- Olabilir.

5- Yardımlarından dolayı teşekkür ederim.

6- Ben senin bunu yapabileceğine inanıyorum.

7- Çok iyi bir çalışma!

8- Haklısın.

9- Seni seviyorum.

10- Çok iyi bir denemeydi.

11- Ne kadar düşüncelisin.

12- Sana güveniyorum.

13- Seninle vakit geçirmek çok hoşuma gidiyor.

14- Çok güzel!

15- Dürüst davrandığın için teşekkür ederim.

Kaynak: aile.org.tr

[empati]

empati
Kullanıcının profilini göster
Özel mesaj gönder
Son mesajlarını göster
Arkadaş listeme ekle

[heyt be]

empati kardfeş paylaşımın için saol
bu özgüven cocuklarda var yok deil
ama bu özgüveni yok etmek isteyenlerde sorun
şöle bişey
kıskanclık, kaldıramamamak,başarı özgüvenden geldiği için malesef bugünkü günüzde
özgüneliğide köretmek ,yok etmek , gibi bir durum var
onca cocuklarımız ve genclerimiz kocaman kocaman universite bitirmiş ,nasıl oluyorda işssiz ,hayelleri körüklenmiş,geleceğe bakış acıları yok ediliyor ,yok edilcikde insanın kendisinde ne özgüven kalır nede ileriye bakış acısı
 
 

[heyt be]

heyt be
Kullanıcının profilini göster
Özel mesaj gönder
Son mesajlarını göster
Arkadaş listeme ekle

[çalıkuşu]

özgüveni olan birinde kesinlikle bunu yok etmeleri mümkün değil köstek olan kişilere mutlaka cvbı olur... bir çocuk yetiştirirken önce ona saygı duycaksın .. benim oğlum 4 yaşına giriyor ve özgüven, kararlılık , cesaret bunlareını oğlumda görebiliyorum.. küçük yaşta aşılanmalı ve en önemlisi disiplin aileden alınan benim oğluma üçüncü kişiye disiplin konusunda izin vermem ... anne ve babadan alınır...

paylaşım için tşklr hocam

[çalıkuşu]

çalıkuşu
Kullanıcının profilini göster
Özel mesaj gönder
Son mesajlarını göster
Arkadaş listeme ekle

[emsalsiz]

özgüven çok farklı açılarda ortaya çıkıyor çocuğuma özgüveni  şuan onu severek veriyorum daha çok küçük ama büyüdüğündede benden daha öz güvenli olması için bütün çabamı harcıyacagım şuan bile bizler bu sitede düşüncelerimizi ,fikirlerimizi, yaşantımızı, ailemizi anlatarak bile bir öz güven sergiliyoruz başkaları gibi sadece üye olup egomuzu tatmin etmiyoruz işte ben falan siteye üyeyimde şurda kaydım varda falan degil bizimkisi öz güven ve özgüven duyan insanlarla beraber olduğumuzu bilmek bize daha da öz güven kazandırıyor bizler özgüvenli kişiler olarak özgüvenli evletlar yetiştiriceğimizden çok eminim


sanada teşekkürler hocam çok güzel konulara el atıyorsun emegine sağlık

[emsalsiz]

emsalsiz
Kullanıcının profilini göster
Özel mesaj gönder
Son mesajlarını göster
Arkadaş listeme ekle

[empati]

     Çok güzel yorumlar yapmışsınız arkadaşlar Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap  şunu eklemek istiyorum 0-6 yaş aralığındaki bir çocuğumuzun özgüvenini geliştirmek değerli ailelerimize bağlı bir durumdur.bu yaş aralığında öz güveni gelişmiş bir birey ilerleyen yıllarda kendine güvenen ve sağlıklı kararlar alan bir birey olur.Özgüveni gelişmiş olan bir birey hem ülkesine hemde ailesine yararlı olur.0-6 yaş aralığı özgüvenin geliştirilmesi için kritik bir dönemdir.Bu dönemde kritik davranışları kazanan bir birey başarılı olurResimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap   
 

[empati]

empati
Kullanıcının profilini göster
Özel mesaj gönder
Son mesajlarını göster
Arkadaş listeme ekle

[empati]

Özgüven Yetersizliğinde Ailenin Etkisi
Çocuklarda özgüvenin yetersiz gelişmesinin nedenlerinden biri, aşırı himayeci davranan ailelerdir. Bazı anneler çocuklarını en iyi şekilde yetiştirmek için aşırı korumacı tavırlar sergilerler. Çocuklarını sevgi ve şefkate boğan bu anneler, çocukları hiçbir zorlukla karşılaşmasın diye her türlü işi kendi üzerlerine alırlar. Bu tip ailelerde anne çocuğun yapması gereken şeyleri yapar, çocuk adına düşünür, ona fazla yük vermez. Aslında bu iyi niyetle yapılan bir eğitim hatasıdır. Çocuğun bütün sorumluluklarını üstlenmek çok büyük bir risktir; çünkü çocuk kendi sorununu kendi çözme becerisi kazanamaz. Bu tür bir davranışa mâruz kalan çocukta “Ben yapamam” duygusu oluşur. Bu, özgüveni azaltan bir duygudur; çocuk kendisini yetersiz, güvensiz hisseder ve annesine sormadan hiçbir şey yapamaz hâle gelir.
Ailelerin özgüven konusunda verdiği eğitimde kültürel bir etkiden de bahsetmek gerekir. Bir araştırmada Doğulu ve Batılı öğrencilerin anne ve babalarının bir arada bulunduğu bir topluluğa şu soru sorulmuştur: “Çocuğunuzun girişimci ve özgüven sahibi mi olmasını mı istersiniz, yoksa itaatkar ve sadık olmasını mı?” Batı kültüründe yetişenler bu soruya, çocuklarının girişimci ve özgüven sahibi olmasını istedikleri yönünde cevap vermişlerdir. Doğu kültürüne sahip olanlarsa itaatkar ve sadık çocukları tercih ettiklerini belirtmişlerdir. Bu araştırma bize kültürel kodlarımızla ilgili şöyle bir bilgi vermektedir: İnsanlar neye önem veriyorlarsa çocuklarını farkında olmadan oraya yönlendiriyorlar.
Çocuğun özgüven sahibi olması, girişimci olması aileler tarafından itaatkarlık ve sadakat aleyhine bir risk olarak düşünülebilir ama çocuğu “kuzu” gibi yetiştirmek de doğru değildir. Çocuğu ancak ergenlik çağına gelinceye kadar kendimize bağlı tutabiliriz, daha sonra dış etkilere mâruz kalması kaçınılmazdır. Çocuğun ilerleyebilmesi ve hayata atılabilmesi için riske girmesi, kendi kararlarını kendisinin vermesi, sorunlarını kendisinin çözmesi gereklidir. Çocuk bunları yapamazsa kendi kimliğini geliştiremez ve hayattan korkan, kaçan, her şeyi başkasına havale eden bir insan olur.
Çocuğu küçük yaşlardan itibaren hayata hazırlamak gerekir. Sorumluluk alabilen bir çocuk yetiştirmek isteyen aileler onun büyümesini beklemeden, küçüklüğünden itibaren çocuğa bazı küçük görevler vermeliler ki çocuk bazı şeyleri yapabildiğine, elinden bir işin geldiğine inansın. İlkokula başlayan çocuk sorumluluk almaya hazırdır. Bu çocuğa sorumluluk verilmezse çocuğun kendine duyduğu güven giderek zayıflamaya başlar. İlginç olan şu ki; küçükken çocuğuna hiçbir sorumluluk vermeyen bazı anne babalar, çocukları ileriki yaşlarda sorumluluk almayınca tepki gösteriyorlar. Oysa ki aile eğer o yaşa kadar çocuğa bazı sorumluluklar yükleyip inisiyatif vermediyse çocuğun birdenbire ayaklarının üzerinde durmayı başaramaması gayet doğaldır.
Çocuğun kendine güvenini azaltan bir etken de mükemmeliyetçi anne babaların eleştirinin dozunu kaçırmasıdır. Sürekli eleştirilen çocuk kendisini aptal, yetersiz, beceriksiz hisseder. Diyelim ki çocuk kötü bir karne getirdi, notlarının çoğu zayıf, birkaç tane de iyi var. Aileler genellikle karneye bakar, “Şu niye zayıf, bu niye zayıf?” diyerek çocuktan hesap sorarlar. Bu arada çocuğun kişiliğini eleştirmeyi de ihmal etmezler. Halbuki doğru olan “Bak, şundan beş almışsın, bundan dört almışsın. Şu zayıfları nasıl düzelteceksin?” tarzında yaklaşmak, çocuğu başarıya motive etmektir. O zaman çocuk kendisine değer verildiğini ve sorumluluk aldığını hisseder.
Çocuk yanlış bir şey yapınca onun kişiliğini eleştirmek çok büyük bir hata ve özgüven yıkıcı bir davranıştır. Onu karşınıza alıp yaptığı hatayı kendisine sakin ve kararlı bir dille anlatırsanız çocuk sizi anlayacaktır. Hatasını göstermek yerine, “Sen zaten şöylesin, böylesin” demek çocuğu yaralamaktan başka bir şey yapmaz. Çocuk ailesinin yanındayken kendini yetersiz hissediyorsa sorunu çocukta değil ailede aramak gerekir.
Çocuğun özgüvenini azaltan bir eğitim hatası da çocuğu başkalarıyla kıyaslamaktır. “Bak, filanca hep ders çalışıyor, çok başarılı. Sen niye öyle değilsin?” diye başkasıyla kıyaslanan çocuk kendini güvensiz ve yetersiz hisseder. Halbuki çocuğu kendi kendisiyle yarış yapmaya odaklamak gerekir. Nasıl ki anne baba, çocuklarının kendilerini başka anne babalarla kıyaslamasından rahatsızlık duyarsa çocuk da başka çocuklarla kıyaslandığında aynı rahatsızlığı hisseder. Anne babaların bu bilinçte olması çok önemlidir.
Ailelerin tutum ve eğitim hataları sonucu özgüvenden yoksun bırakılmış çocuklar sürekli kendilerini ailelerine kanıtlama ihtiyacı hissederler. Bunun için ya bir gruba dahil olurlar, ya okuldan kaçarlar, ya da marka tutkusu geliştirirler. Kendilerini gerçekleştirmeyi bir grup ile, marka ile yapmaya çalışırlar. Özgüvene sahip olan bir çocuk marka takıntısına girmez; çünkü bunu çok önemsemez. Anne babalar “Benim çocuğum markasız giymiyor” diyorlarsa önce  kendilerini sorgulamalarında fayda vardır. Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap 

[empati]

empati
Kullanıcının profilini göster
Özel mesaj gönder
Son mesajlarını göster
Arkadaş listeme ekle